Line Facebook Instagram Tiktok Youtube X-twitter

Category: Blog

Expectation (ความคาดหวัง) : ดาบ 2 คม ของความต้องการ

“ความคาดหวัง” เป็นคำที่หลายคนมักใช้แทนคำว่า “ความหวัง” เพราะทั้งสองคำดูคล้ายกันในแง่ของความรู้สึกและการรอคอยบางอย่าง แต่ในความเป็นจริง “Expectation” และ “Hope” มีความแตกต่างกันพอสมควร โดยเฉพาะเวลาที่เราต้องเผชิญกับ “ความผิดหวัง” บทความนี้จึงอยากชวนทำความเข้าใจ “ความคาดหวัง” ให้ชัดขึ้น เพื่อเข้าใจว่า บางครั้งสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดอาจไม่ใช่เพียง “ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นไปตามใจ” แต่เป็น “ความเชื่อ” บางอย่างที่เรามีต่อผลลัพธ์นั้น ความคาดหวัง คืออะไร? “ความคาดหวัง” จะเกี่ยวข้องกับ “การคาดการณ์” (Forecast) หมายถึง การมองว่า “เหตุการณ์หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใด” มีโอกาสสูงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หากโอกาสนั้นยังอยู่เพียงระดับ 50/50 สิ่งนั้นอาจเป็นเพียง “ความเป็นไปได้” (Possibility) ซึ่งยังไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของ “ความคาดหวัง” เมื่อเรารู้สึกว่า “มันน่าจะเกิดขึ้นแน่ ๆ” เราจึงเริ่มรอให้มันเกิดขึ้น และอาจรู้สึกประหลาดใจหรือสะเทือนใจ หากสุดท้ายมันไม่เกิดขึ้น ความคาดหวัง เกิดจากอะไร? ปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับความรุนแรงของ “ความคาดหวัง” มีอยู่ 2 ส่วนหลัก คือ ระดับความมั่นใจว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นจริง ความปรารถนา หรือความสำคัญของสิ่งนั้นต่อเรา จึงอาจสรุปเป็นสมการง่าย ๆ ได้ว่า “ความคาดหวัง” = “การคาดการณ์” + “ความปรารถนา” ยิ่งเราเชื่อว่าสิ่งนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นสูง และยิ่งเราอยากให้มันเกิดขึ้นมากเท่าไร “ความคาดหวัง” ก็จะยิ่งสูงมากขึ้นเท่านั้น จนบางครั้ง มันค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกว่า “สิ่งนี้ควรจะต้องเกิดขึ้น” ทั้งที่ในความเป็นจริง ไม่มีอะไรสามารถ “การันตี” ได้ว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นแน่นอน เมื่อความคาดหวังไม่เกิดขึ้น จึงเกิดเป็น “ความผิดหวัง” เมื่อเราเชื่อว่า “สิ่งนี้ควรจะเกิดขึ้น” แต่สุดท้ายมันกลับไม่เกิดขึ้น สิ่งที่ตามมาคือ “ความผิดหวัง” และหลายครั้งความผิดหวังนั้นรุนแรง ไม่ใช่เพียงเพราะผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามที่หวัง แต่เพราะเรารู้สึกว่า บางอย่างในความเชื่อของเราถูก “ทำลาย” หรือ “ละเมิด” เราจึงรู้สึกว่า “มันไม่แฟร์” “มันไม่ควรเป็นแบบนี้” “ทำไมถึงไม่เป็นอย่างที่คิด” ตัวอย่างของความคาดหวังในความสัมพันธ์ สมมติว่า…แฟนส่งข้อความมาหาเรา และเราตอบกลับทันที จากนั้นเราเริ่มคิดว่า “เขาก็ควรตอบเราทันทีเหมือนกัน” ในมุมของความคาดหวัง เราคาดการณ์ว่าเขาน่าจะตอบทันที เพราะเราเองก็ตอบเขาทันที และเราก็อยากให้เขาตอบทันทีด้วย สุดท้ายจึงเกิดเป็นความเชื่อว่า “เขาควรตอบเราทันที” ดังนั้น เมื่อเขาไม่ตอบ ความรู้สึกผิดหวังที่เกิดขึ้น จึงอาจไม่ได้มาจาก “การไม่ตอบข้อความ” เพียงอย่างเดียว แต่อาจมาจากความรู้สึกว่า “เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรา เหมือนที่เราให้เขา” ความคาดหวังไม่ใช่เรื่องผิด แต่สิ่งสำคัญคือการไม่ยึดติดว่า “มันต้องเกิดขึ้น” ทุกคนต่างมี “ความคาดหวัง” ในเรื่องต่าง ๆ และนั่นเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ แต่สิ่งที่อาจทำให้เราทุกข์มากขึ้น คือการเริ่มเชื่อว่า “สิ่งนั้นควรจะต้องเกิดขึ้นแน่ ๆ” เพราะเมื่อความผิดหวังเกิดขึ้น มันจึงไม่กระทบแค่ผลลัพธ์ แต่กระทบไปถึง “ชุดความเชื่อ” ที่เรามีต่อโลก ต่อคนอื่น หรือแม้แต่ต่อตัวเอง แล้ว “ความหวัง” ต่างจาก “ความคาดหวัง” อย่างไร? ความหวัง (Hope) อาจช่วยให้เรายังคงเปิดกว้าง ยืดหยุ่น และไม่ผูกมัดตัวเองกับผลลัพธ์เพียงแบบเดียว เรายังสามารถหวังได้ โดยไม่จำเป็นต้องเชื่อว่า สิ่งนั้น “ต้องเกิดขึ้น” และนั่นอาจช่วยให้เรารับมือกับความผิดหวังได้อย่างอ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น

ความคาดหวังคืออะไร และทำไมมันถึงทำให้เราผิดหวังได้มากกว่าที่คิด บทความนี้ชวนเข้าใจความแตกต่างระหว่าง “Expectation” และ “Hope” ผ่านมุมมองจิตวิทยาและตัวอย่างในความสัมพันธ์ใกล้ตัว

4 เสียงในหัว ที่มักกลายเป็น “เสียงที่ทำร้ายใจตัวเอง”

หลายครั้ง “เสียงในหัว” คือเสียงที่เราได้ยินบ่อยที่สุด และชัดเจนที่สุดในชีวิต แต่บางที…เสียงเหล่านั้นกลับค่อย ๆ กลายเป็น “เสียงที่ทำร้ายตัวเราเอง” โดยที่เราไม่รู้ตัว 1. “เราต้องทำให้ดีกว่านี้” คำว่า “ต้อง” อาจฟังดูเหมือนเป็นแรงผลักดัน แต่ลึก ๆ แล้ว มันอาจกำลังบอกเราว่า “ตัวเราไม่มีพื้นที่ให้ผิดพลาด” และเราก็ไม่สามารถพอใจกับตัวเองได้ เมื่อเราใช้คำว่า “ต้อง” กับตัวเองบ่อย ๆ มันเหมือนกับการตั้งมาตรฐานให้ตัวเองสูงขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้เราทำได้ดีแค่ไหน ก็ยังรู้สึกว่า “ยังไม่พอ” เพราะเรามองเห็น “สิ่งที่เราขาด” มากกว่า “สิ่งที่เรามี” ลองเปลี่ยนเสียงในหัวเป็น… “เรากำลังพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นในแบบของเรา” “มีอะไรบ้างที่เราทำได้ดี และมีอะไรที่เราอยากพัฒนา” 2. “เรื่องแค่นี้ เรายังทำไม่ได้เลย” เสียงนี้ไม่ได้แค่พูดถึงสิ่งที่เราทำไม่ได้ แต่มันกำลังตีความไปถึงตัวตนของเรา “เราไม่เก่ง” “เราแย่” “เราดีไม่พอ” เมื่อเราทำพลาดเพียงเล็กน้อย เรามักตัดสินตัวเองอย่างรวดเร็ว และนั่นทำให้ความมั่นใจในตัวเองลดลง เราจึงเริ่ม “กลัวการลองสิ่งใหม่” เพราะกลัวว่าถ้าพลาด เราจะยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเองมากขึ้น ลองเปลี่ยนเสียงในหัวเป็น… “วันนี้อาจจะยังยากสำหรับเรา แต่เราก็กำลังเรียนรู้มัน” “เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เรายังไม่ถนัด เราให้เวลาตัวเองได้” 3. “คนอื่นยังทำได้เลย” เสียงนี้คือการเอา “ชีวิตของคนอื่น” มาเป็นมาตรฐานของตัวเอง แต่สิ่งที่เราเห็น อาจเป็นเพียง “ผลลัพธ์สุดท้าย” ของเขาเท่านั้น เราไม่เห็นกระบวนการที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อเราเปรียบเทียบตัวเองกับ “ผลลัพธ์ของคนอื่น” มันอาจทำให้เราสูญเสียความมั่นใจ ท้อแท้ หรือหมดหวังกับตัวเอง ลองเปลี่ยนเสียงในหัวเป็น… “ตอนนี้เรากำลังเดินไปตามเป้าหมายของเรา” “แต่ละคนมีจังหวะและเวลาในการเติบโตที่ต่างกัน” 4. “เราควรจะเป็นมากกว่านี้ ถ้าอยากประสบความสำเร็จ” คำว่า “ควร” ที่เราพูดกับตัวเอง อาจมาจากความคาดหวังของสังคม เสียงจากคนรอบตัว หรือประสบการณ์ที่เราเคยเรียนรู้มา และมันทำให้เราเริ่มรู้สึกว่า “ตัวเราที่เป็นอยู่” ไม่ตรงกับ “ตัวเราที่ควรจะเป็น” ความรู้สึกนี้ อาจนำไปสู่ความกังวล ความกดดัน หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด ทั้งที่เราอาจไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ลองเปลี่ยนเสียงในหัวเป็น… “เราทำเต็มที่ที่สุดแล้วในสถานการณ์นี้” “เราก็มีเรื่องที่เราทำสำเร็จไปตั้งหลายอย่างแล้ว” เสียงในหัว…กำลังพาเราไปทางไหน “เสียงในหัว” คือสิ่งที่เราอยู่ด้วยตลอดเวลา และมีอิทธิพลต่อการมองตัวเองอย่างมาก ถ้าเสียงนั้นเต็มไปด้วยการตำหนิ และบั่นทอนกำลังใจ สุดท้าย เราก็อาจเริ่มมองตัวเองในแง่ลบมากขึ้นเรื่อย ๆ ลองปรับเสียงนั้น…ให้เป็นมิตรกับตัวเองมากขึ้น การปรับ “เสียงในหัว” ให้มีความอ่อนโยน และเข้าใจตัวเองมากขึ้น ไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่คือการกลับมามองตัวเองตามความเป็นจริง และช่วยให้เรามีแรงใจในการพัฒนา เติบโตได้อย่างมั่นคง และรู้สึกปลอดภัยกับตัวเองมากขึ้น

เสียงในหัวที่เราคุ้นเคย อาจกำลังทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัว บทความนี้ชวนสำรวจ 4 รูปแบบของ Self-Talk เชิงลบ และวิธีเปลี่ยนมุมมองให้เข้าใจตัวเองมากขึ้น

ปัญหาความสัมพันธ์ ทำให้รักกันมากขึ้น…จริงหรือ?

คงไม่มีความสัมพันธ์ไหน…ที่ไม่เคยเจอปัญหาหรืออุปสรรคเลย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เกิดจากการกระทำของเราสองคน หรือปัจจัยภายนอกที่ทำให้เราไม่เข้าใจกัน จนกลายเป็นความไม่พอใจ การทะเลาะ และอาจขยายเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นได้ แต่คำถามคือ…ปัญหาความสัมพันธ์ที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดี จะทำให้เรารักกันมากขึ้นได้จริงหรือ? เมื่อเกิดปัญหา เรามักรับมือแบบนี้… เมื่อความสัมพันธ์เริ่มมีปัญหา เรามักรู้สึกไม่มั่นคง และเกิดอารมณ์ด้านลบ เช่น เสียใจ น้อยใจ กังวล โกรธ หรือไม่พอใจ หลายครั้ง เราอาจพยายามรับมือด้วยการ “หาคนถูกหรือผิด” หรือ “ระบายอารมณ์เพื่อเอาชนะ” เช่น “เพราะเธอไม่ใส่ใจไง เลยจำไม่ได้” “ถ้าเธอไม่ผิดสัญญาก่อน ก็คงไม่เป็นแบบนี้” “ทำไมเธอเป็นคนแบบนี้!” “เธอควรคิดถึงความรู้สึกฉันมากกว่านี้นะ” เราพยายามกล่าวโทษ หรือคาดหวังให้อีกฝ่ายเปลี่ยน เพื่อให้เขาไม่ทำในสิ่งที่กระทบความรู้สึกเราอีก แต่ในอีกมุมหนึ่ง วิธีแบบนี้อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า “ตัวเองผิด” หรือ “ดีไม่พอ” และยิ่งรู้สึกว่าเราไม่ได้เข้าใจเขาจริง ๆ อีกแบบหนึ่ง…คือการไม่พูดอะไรเลย บางคนอาจเลือก “หลีกเลี่ยงความขัดแย้ง” ไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากสื่อสาร เพราะกลัวสถานการณ์จะยิ่งแย่ลงจึงเลือกเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว แต่การไม่ทะเลาะ ก็ไม่ได้แปลว่า ความรู้สึกนั้นจะหายไป ความสัมพันธ์อาจดูเหมือน “ปกติ” แต่ภายใน เรากลับต้องแบกรับความรู้สึกเหล่านั้นไว้เพียงลำพัง โดยที่อีกฝ่ายอาจไม่เคยรับรู้เลย สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ...ไม่ว่าเราจะเลือกวิธีไหน มันมักเป็นการ “รับมือจากมุมของเราเพียงฝ่ายเดียว” เราไม่ได้เปิดพื้นที่ให้เข้าใจอีกฝ่าย หรือรับฟังสิ่งที่เกิดขึ้นในใจของเขา และนั่นอาจทำให้ เราทำร้ายความรู้สึกกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งคงไม่มีใคร “ตกหลุมรักกันมากขึ้น” ในช่วงเวลาที่ต่างคนต่างรู้สึกไม่มั่นคง และห่างเหินกันแบบนั้น ปัญหา ไม่ได้เป็นตัวชี้วัดความรักโดยตรง “ปัญหา” ไม่ได้บอกว่าเราจะรักกันมากขึ้นหรือไม่ แต่สิ่งที่สำคัญคือ “วิธีที่เรารับมือกับปัญหา” ต่างหาก ที่ส่งผลต่อความรู้สึกในความสัมพันธ์ ถ้าเราเปลี่ยนวิธีรับมือ… ลองเปลี่ยนจากการหาคนถูกผิด มาเป็นการ “ทำความเข้าใจ” ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ แต่เพื่อเข้าใจว่า “เกิดอะไรขึ้นในใจของแต่ละฝ่าย ที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดีต่อกัน” เพราะหลายครั้ง สิ่งที่อยู่ใต้ปัญหา คือความรู้สึกบางอย่างที่เปราะบาง เช่น กลัวว่าจะไม่สำคัญ กลัวว่าจะไม่มีคุณค่าในสายตาอีกฝ่าย กลัวว่าตัวเองจะดีไม่พอ หรือไม่ได้รับการยอมรับ ซึ่งความรู้สึกเหล่านี้ อาจเชื่อมโยงกับประสบการณ์ในอดีต หรือแม้แต่ช่วงวัยเด็ก และความสัมพันธ์กับคนที่เรารัก มักเป็นพื้นที่ที่ทำให้ความรู้สึกเหล่านี้ “ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง” เมื่อเราเริ่มเข้าใจ…เมื่อเราลองช้าลงกับตัวเอง และค่อย ๆ แบ่งปันให้อีกฝ่ายรับรู้ ความรู้สึกเหล่านั้น จะไม่ใช่ “ปัญหาของฉัน” หรือ “ปัญหาของเธอ” อีกต่อไป แต่จะกลายเป็น“ปัญหาของเรา” ไม่ใช่ “ฉัน vs เธอ” แต่เป็น “เรา vs ปัญหา” และนั่นคือจุดที่ความสัมพันธ์เปลี่ยนไป เมื่อเรายังรับรู้ว่า เรายังอยู่ทีมเดียวกัน และจับมือกันเผชิญกับความไม่มั่นคงไปด้วยกัน เราจะเริ่มรู้สึก “ปลอดภัย” และเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายจะอยู่ข้าง ๆ แม้ในวันที่มีความท้าทาย ทั้งในความสัมพันธ์และชีวิต ความรู้สึกเหล่านี้เอง คือสิ่งที่ค่อย ๆ ทำให้ความรัก “มั่นคงมากขึ้น”

ปัญหาความสัมพันธ์ไม่ได้ทำให้รักกันมากขึ้นโดยอัตโนมัติ แต่ “วิธีรับมือ” ต่างหากที่กำหนดทิศทางของความรัก บทความนี้ชวนมองความขัดแย้งใหม่ จาก “ฉัน vs เธอ” เป็น “เรา vs ปัญหา”

Self-Gaslighting: รู้สึกนะ แต่เสียงในหัวเรากลับบอกว่า “เราคงแค่คิดไปเอง”

หลายคนอาจคุ้นเคยกับคำว่า Gaslighting ซึ่งหมายถึงการที่ผู้กระทำค่อย ๆ บิดเบือนความจริง ทำให้ผู้ถูกกระทำเริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเคยเชื่อไม่ว่าจะเป็นความทรงจำ การรับรู้ หรือแม้แต่สติสัมปชัญญะของตัวเอง แต่ในบางครั้ง เมื่อเราเจอกับสถานการณ์แบบนี้บ่อย ๆ เราอาจเริ่ม “Gaslight ตัวเอง” โดยไม่รู้ตัว จนกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า Self-Gaslighting Self-Gaslighting คืออะไร? Self-Gaslighting คือการที่เราตั้งคำถามหรือปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง ทั้งที่ความรู้สึกนั้น “เกิดขึ้นจริง” เรารู้สึก…แต่เสียงในหัวกลับบอกว่า “เราคิดมากไปเอง” “เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก เราอ่อนไหวเอง” “เรื่องแค่นี้เอง” “คนอื่นยังลำบากกว่าเราอีก” คำพูดเหล่านี้ทำให้เราค่อย ๆ ลดทอนความรู้สึกของตัวเอง มองข้ามสิ่งที่เกิดขึ้นจริง จนสูญเสียความมั่นใจ และไม่ได้ตัดสินใจตามความเป็นจริงของตัวเอง ท้ายที่สุด เราอาจพลาดโอกาสในการเข้าใจและแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ แล้วจะทำยังไง ไม่ให้เรา Self-Gaslight ตัวเอง? 1. สังเกตคำพูดที่เราใช้กับตัวเอง เมื่อเกิดความรู้สึกด้านลบ เช่น โกรธ กลัว เสียใจ ลองถามตัวเองว่า เรายอมรับความรู้สึกนั้นตรง ๆ หรือกำลังใช้คำพูดลดทอนมันอยู่ 2. เรียกชื่อความรู้สึกที่เกิดขึ้น ลองหยุดและถามตัวเองว่า “ตอนนี้เรารู้สึกอะไรอยู่กันแน่?” อาจเป็นความอึดอัด เศร้า น้อยใจ โมโห หรือท้อแท้ โดยยังไม่ต้องตัดสินว่าความรู้สึกนั้น “ถูกหรือผิด” เพียงแค่รับรู้และยอมรับว่ามันเกิดขึ้นจริง 3. ทำความเข้าใจที่มาของความรู้สึก ลองสำรวจว่า...ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และเกิดจากอะไร เช่น รู้สึกน้อยใจแฟน เพราะอีกฝ่ายไม่ค่อยมีเวลาให้ ทั้งที่เราคิดถึง และอยากใช้เวลาร่วมกันในวันหยุด 4. ปรับคำพูดที่เราบอกตัวเอง เมื่อเข้าใจความรู้สึกแล้ว ลองเปลี่ยนวิธีพูดกับตัวเองให้ “รับฟัง” มากขึ้น จาก “เรื่องเล็กแค่นี้เอง คิดมากไปหรือเปล่า” เป็น “เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกจริง ๆ นะ” หรือจาก “ไม่น่าน้อยใจเลย” เป็น “เรามีสิทธิ์รู้สึกน้อยใจนะ แต่อาจต้องมาดูต่อว่ามันเกิดจากอะไร” การไม่ปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง ไม่ใช่การอ่อนแอ แต่คือจุดเริ่มต้นของการเข้าใจตัวเองอย่างแท้จริง

Self-Gaslighting คือการที่เราปฏิเสธหรือบอกตัวเองว่า “คิดไปเอง” ทั้งที่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นจริง บทความนี้ชวนสำรวจสัญญาณของการลดทอนความรู้สึกตัวเอง และวิธีกลับมาเข้าใจตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

พาใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน ด้วย 5 Senses Grounding Technique

Grounding Technique คือเทคนิคที่ช่วยให้เรากลับมาโฟกัส และมีสติกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน ช่วยให้จมอยู่กับความคิดหรือความกังวลน้อยลง เป็นการเปลี่ยนความสนใจจาก “ความคิด” กลับมาสู่ “ร่างกาย” วันนี้อยากชวนลองเทคนิคง่าย ๆ ที่ทำได้ทุกที่ ทุกเวลา นั่นคือ “5 Senses” ซึ่งเป็นการพาตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของเรา อยู่กับ 5 สิ่งที่เรามองเห็น ลองมองไปรอบ ๆ ตัวในตอนนี้ และโฟกัสกับ 5 สิ่งที่เรามองเห็น ระหว่างมอง ลองสังเกตรายละเอียดของสิ่งนั้นให้ได้มากที่สุด เช่น สีเป็นอย่างไร โทนเข้มหรืออ่อน พื้นผิวดูนุ่ม แข็ง หรือหยาบ มีลวดลายอะไรบ้าง รูปร่างเป็นแบบไหน กว้างหรือยาว ทึบหรือโปร่งแสงมากแค่ไหน อยู่กับ 4 สิ่งที่เราสัมผัสได้ ลองหยิบของใกล้ตัว หรือรับรู้สิ่งที่ร่างกายกำลังสัมผัสอยู่ จากนั้นค่อย ๆ โฟกัสรายละเอียดของสิ่งนั้น เช่น ผิวสัมผัสเป็นแบบไหน ลื่น ขรุขระ แข็ง หรือ นุ่ม รูปร่างเป็นอย่างไร มีส่วนโค้งหรือเหลี่ยมตรงไหน อุณหภูมิเป็นอย่างไร ร้อนหรือเย็น อยู่กับ 3 สิ่งที่เราได้ยิน เสียงไม่จำเป็นต้องดังหรือเด่น อาจเป็นเพียงเสียงพื้นหลังรอบตัว เช่น เสียงแอร์ เสียงคนคุยกัน หรือเสียงรอบข้างอื่น ๆ ลองสังเกตว่า เสียงดังหรือเบา มาจากทิศทางไหน เป็นเสียงสูงหรือต่ำ มีจังหวะต่อเนื่อง หรือขาดเป็นช่วง ๆ อยู่กับ 2 สิ่งที่เราได้กลิ่น ลองโฟกัสกลิ่นรอบตัว หรือหยิบสิ่งที่มีกลิ่นอ่อน ๆ มาดมเช่น ยาดม เทียนหอม หรือกลิ่นธรรมชาติ สังเกตว่า เป็นกลิ่นอะไร กลิ่นแรงหรืออ่อน ให้ความรู้สึกแบบไหน เช่น สดชื่น หรือหวาน อยู่กับ 1 สิ่งที่เราลิ้มรสได้ อาจเป็นช่วงที่กำลังกินหรือดื่มอะไรอยู่ หรือสังเกตรสที่ยังหลงเหลืออยู่ในปาก เช่น มีรสอะไรอยู่บ้าง เปรี้ยว หวาน ขม รสยังคงอยู่มากน้อยแค่ไหน สุดท้าย ลองหยุดและสังเกต “ความรู้สึก” ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้ การค่อย ๆ ดึงความสนใจกลับมาที่ประสาทสัมผัสทั้ง 5 จะช่วยให้เราอยู่กับปัจจุบันมากขึ้นและค่อย ๆ คลายจากความคิดหรือความกังวลที่วนอยู่ในใจ

5 Senses Grounding Technique คือวิธีง่าย ๆ ที่ช่วยดึงใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน ผ่านการใช้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 เพื่อลดความเครียด ความคิดฟุ้งซ่าน และความกังวลในชีวิตประจำวัน

ไหวไหม? เมื่อคำว่า “ไหว” อาจมาจากแรงกดดัน ไม่ใช่เสียงของตัวเอง

เวลาเจอคำถามจากคนอื่นว่า “ไหวไหม” คำตอบที่เรามักจะตอบออกไปก็คือ “ไหว” แต่คำว่า “ไหว” ของเราในแต่ละครั้ง อาจมีความหมายที่ไม่เหมือนกันก็ได้ บางครั้งคำว่า “ไหว” อาจหมายถึง เรารับมือกับสถานการณ์นั้นได้จริง ๆ แต่บางครั้ง “ไหว” อาจเกิดจาก ความจำเป็น ต้องรับผิดชอบในหน้าที่ หรืออยากทำตามความคาดหวังของคนรอบตัว จึงอยากชวนทุกคนลองกลับมาสังเกตว่า...การตอบว่า “ไหว” ที่เราใช้กันบ่อย ๆ ในชีวิตประจำวันนั้น มาจากเสียงของตัวเราจริงไหม เมื่อคำตอบ “ไหว” ไม่ได้มาจากเสียงของเรา หลายครั้งคำว่า “ไหว” อาจเกิดจาก "แรงกดดันภายนอก" คำตอบนี้มักจะมาพร้อมกับความรู้สึกว่า ต้อง ควร กลัว ซึ่งเกิดจากความกดดัน หรือการรับรู้ความคาดหวังจากภายนอก เช่น เสียงของคนอื่น หรือความคาดหวังของสังคมมากกว่าความต้องการที่มาจากตัวเราเอง ตัวอย่างความคิดที่อาจเกิดขึ้น เช่น “คนอื่นไหว เราก็ต้องไหว” “เราควรจะไหวสิ ไม่งั้นคนอื่นเดือดร้อน” “ต้องไหว ไม่งั้นเราจะกลายเป็นคนขี้เกียจ” เมื่อความคิดเหล่านี้เกิดขึ้น คำว่า “ไหว” จึงอาจไม่ใช่เสียงที่แท้จริงของเรา “ไหว” แบบที่เราไม่ทันถามตัวเอง บางครั้งเราพูดคำว่า “ไหว” ออกมาแบบอัตโนมัติ โดยที่ยังไม่ได้กลับมาสำรวจตัวเองอย่างช้า ๆ เราบอกตัวเอง หรือบอกคนอื่นว่า “ไหว” ทั้งที่ยังไม่ได้หยุดฟังว่าความรู้สึกจริง ๆ ของเราตอนนั้นเป็นอย่างไร คำว่า “ไหว” จึงกลายเป็นเหมือนคำพูดที่ช่วยแยก หรือเก็บอารมณ์จริง ๆ ของเราเอาไว้ เพื่อให้เราสามารถเดินหน้าทำสิ่งต่าง ๆ ต่อไปได้ “ไหว” เพราะคิดว่าไม่มีทางเลือก บางครั้งการบอกว่า “ไหว” อาจเกิดจากความรู้สึกว่าเรา ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะเรากังวลว่า หากบอกว่า “ไม่ไหว” แล้ว เราอาจเสียโอกาส เสียภาพลักษณ์ หรือทำให้ใครบางคนผิดหวัง จึงทำให้เรารู้สึกว่าทางเลือกเดียวที่มีคือ ต้องไหว ลองกลับมาฟังเสียงของตัวเอง ถ้าวันหนึ่งเรารู้สึกว่า คำว่า “ไหว” ในตอนนี้ อาจไม่ได้มาจากเสียงของเรา ลองเปิดพื้นที่ให้ตัวเองได้สำรวจความรู้สึก ด้วยคำถามเล็ก ๆ 3 ข้อนี้ 1. เช็กระดับความไหวของตัวเอง ลองให้คะแนนความไหวของตัวเองในช่วงนั้น เป็นระดับ 1–10 แทนการตอบแค่ว่าไหวหรือไม่ไหว วิธีนี้ช่วยให้เราเห็นความรู้สึกของตัวเองชัดขึ้น 2. แยกว่าเกิดจาก “ความต้องการ” หรือ “ความกลัว” ลองถามตัวเองว่า สิ่งที่เราเลือกทำอยู่ตอนนี้ มาจาก ความต้องการของเราจริง ๆ หรือมาจาก ความกลัว การแยกสองอย่างนี้ออกจากกัน ช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น 3. อนุญาตให้ตัวเอง “ไหวบ้าง ไม่ไหวบ้าง” ในแต่ละวัน เราอาจไหวมากหรือไหวน้อยไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่กำลังเจอ การอนุญาตให้ตัวเอง ไม่ไหวบ้าง ไม่ใช่ความล้มเหลว และไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง เมื่อความไหวมาจากหัวใจของเรา ความไหวที่มาจากความตั้งใจของเรา มักจะยังเหลือพื้นที่ให้เราได้พัก ได้ครุ่นคิด และได้กลับมาดูแลตัวเอง แต่ความไหวที่มาจากความกลัว หรือความคาดหวังของคนอื่น บางครั้งอาจผลักให้เราเดินต่อไป โดยทิ้งความรู้สึกของตัวเองไว้ข้างหลัง ดังนั้น ลองกลับมาฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง และอนุญาตให้ตัวเอง ไม่ไหวได้บ้าง เพราะการยอมรับว่าเราไม่ไหวในบางวัน อาจเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของการดูแลใจ ให้เราเดินต่อไปได้อย่างอ่อนโยนและมั่นคงมากขึ้น

เวลามีคนถามว่า “ไหวไหม” หลายครั้งเราตอบว่าไหวทั้งที่ข้างในอาจไม่ได้รู้สึกแบบนั้น บทความนี้ชวนสำรวจว่าเสียงนั้นมาจากตัวเราหรือแรงกดดันรอบตัว

ดูแลแฟนให้ถูกใจ ด้วย 5 Love Languages

การเข้าใจ “ภาษารัก” (Love Languages) ของอีกฝ่าย จะช่วยให้เราเข้าใจความตั้งใจภายใต้การกระทำ หรือความต้องการของอีกฝ่ายมากขึ้น เช่น จากเดิมที่เราอาจไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนถึงอยากให้ซื้อดอกไม้ให้ หากเราเข้าใจว่าวิธีที่เขารับรู้ถึงความรักได้ดีที่สุดคือ การได้รับของขวัญ เราก็จะเข้าใจว่าการกระทำนั้นเป็นการแสดงออกถึงความรักและความห่วงใยที่เขามีต่อเรา ในทางกลับกัน หากเราไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนถึงชอบซื้อขนมมาให้ แม้จะบอกว่าช่วงนี้กำลังลดความอ้วนอยู่ แต่เมื่อเราเข้าใจว่าอีกฝ่ายอาจแสดงความรักผ่าน Acts of Service หรือการดูแลผ่านการกระทำ เราอาจเริ่มมองเห็นความตั้งใจดีและรู้สึกขอบคุณความห่วงใยของเขามากขึ้น แนวคิด 5 Love Languages มาจาก Dr. Gary Chapman ที่อธิบายว่า คนเรา แสดงออกและรับรู้ถึงความรักด้วยวิธีที่แตกต่างกัน และสามารถแบ่งออกได้เป็น 5 รูปแบบ Words of Affirmation การแสดงความรักผ่านคำพูด การแสดงความรักผ่านการชม การพูดให้กำลังใจ การสร้างความมั่นใจ และการบอกถึงความห่วงใยที่มีต่ออีกฝ่าย Ideas ให้ของขวัญเป็นโน้ตหรือกระดาษที่เขียนข้อความแสดงความรัก สิ่งที่เราชื่นชมในตัวอีกฝ่าย หรือสิ่งที่เรารู้สึกขอบคุณที่มีเขาอยู่ในชีวิต เขียนจดหมายให้กำลังใจหลาย ๆ ฉบับ ให้เขาเปิดอ่านในอนาคต เช่น “จดหมายในวันที่เธอรู้สึกไม่ดีพอ” หรือ “จดหมายในวันที่ไม่ดีของเธอ” หากอยากพูดชม ลองใส่รายละเอียดมากขึ้น จากคำว่า “วันนี้สวย” เป็น “ชุดเดรสวันนี้สีเหมาะกับเธอมากเลย สวยมากเลยนะ” เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความใส่ใจมากขึ้น Acts of Service การดูแลผ่านการกระทำ การลงมือทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อแบ่งเบาภาระของอีกฝ่าย เช่น การทำงานบ้าน หรือขับรถไปรับส่ง Ideas ทำงานบ้านทุกอย่างแทนแฟนไปเลยหนึ่งวัน ทำคูปองสำหรับช่วยทำบางอย่างให้แฟนใช้ในอนาคต เช่น คูปองล้างรถ คูปองนวดไหล่ หรือพาหมาไปเดินเล่น ทำอาหารให้แฟนแบบพิเศษ เช่น Breakfast in bed หรือ Dinner สุดหรู แต่ก็อย่าลืมล้างจานเองด้วยนะ Receiving Gifts การให้และการได้รับของขวัญ ของขวัญไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง สิ่งสำคัญคือ ความหมายของสิ่งที่เลือก ความพยายาม และความใส่ใจ ที่อยู่ในการให้ของขวัญนั้น Ideas ทำ “เกมล่าสมบัติ” ซ่อนของขวัญเล็ก ๆ ไว้ตามจุดต่าง ๆ ในบ้าน พร้อมโน้ตที่เล่าถึงเหตุการณ์ดี ๆ ในความสัมพันธ์ ให้ของที่อีกฝ่ายเคยบอกว่าอยากได้ หรือเคยพูดถึงมานาน เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเราใส่ใจในสิ่งที่เขาพูด ให้ของขวัญที่เกี่ยวกับงานอดิเรกหรือกิจกรรมที่อีกฝ่ายชอบ เช่น หากชอบกาแฟ อาจเลือกอุปกรณ์หรือเมล็ดกาแฟหลายชนิดให้ Quality Time การมีเวลาคุณภาพร่วมกัน การใช้เวลาอย่างมีคุณภาพ โดยให้ความสนใจกันและกันอย่างเต็มที่ ผ่านการพูดคุย รับฟังอย่างตั้งใจ และทำกิจกรรมร่วมกัน Ideas หากิจกรรมที่ทั้งสองคนชอบทำร่วมกัน และทำกิจกรรมนั้นโดยไม่เล่นโทรศัพท์ ย้อนรอยเดตแรก กลับไปยังสถานที่ที่เคยเจอกันครั้งแรก กินอาหารร้านเดิม และพูดคุยถึงความรู้สึกในวันนั้น วางแผนไปเดตกันในปีนี้อย่างน้อยเดือนละครั้ง เพื่อสร้างเวลาคุณภาพให้กันและกัน Physical Touch การสัมผัส การสัมผัสเป็นการสื่อถึงความใกล้ชิดและความรู้สึกปลอดภัย Ideas ทำสปาเล็ก ๆ ให้แฟนที่บ้าน เช่น จุดเทียนหอม ใช้น้ำมันหอมระเหย นวดให้ผ่อนคลาย หรือทำ skincare ให้กัน กอดแฟนให้นานกว่าปกติ (ประมาณ 20 วินาที) เพราะการกอดสามารถช่วยให้ร่างกายหลั่ง ฮอร์โมน oxytocin ที่ช่วยสร้างความผูกพัน การสัมผัสเล็ก ๆ ระหว่างวัน ก็ช่วยแสดงถึงความใส่ใจได้อย่างสม่ำเสมอ จริง ๆ แล้ว เราสามารถแสดง Love Language ได้ผ่านการกระทำเล็ก ๆ ในทุก ๆ วัน อย่าลืมฝึกกันบ่อย ๆ เพื่อให้ได้ดูแลกันและกัน และเข้าใจกันมากขึ้นนะ

5 Love Languages อธิบายว่าคนเราแสดงและรับรู้ความรักต่างกัน บทความนี้ชวนรู้จัก 5 ภาษารัก พร้อมไอเดียดูแลแฟนให้ตรงใจมากขึ้น

ความยืดหยุ่นของสมอง (Neuroplasticity)…เคล็ดลับนักกีฬาโอลิมปิก ที่ใคร ๆ ก็ใช้ได้

ในโลกที่การแข่งขันและความคาดหวังดูเหมือนจะวิ่งเร็วขึ้นทุกวัน เรื่องราวของคนรุ่นใหม่อย่าง Eileen Gu ทำให้หลายคนหันกลับมาสนใจสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้พรสวรรค์ นั่นคือ “ความยืดหยุ่นของสมอง (Neuroplasticity)” ความสามารถของสมองในการปรับเปลี่ยน สร้างการเชื่อมต่อใหม่ และพัฒนาได้จากประสบการณ์ที่เราลงมือทำและวิธีคิดที่เราเลือกในแต่ละวัน ซึ่งไม่ได้เป็นสิทธิพิเศษของนักกีฬาโอลิมปิกเท่านั้น แต่เป็นศักยภาพที่มนุษย์ทุกคนมีอยู่ตลอดชีวิต ช่วงนี้หลายๆ คนอาจได้ยินชื่อ ไอลีน กู่ (Eileen Gu) นักสกีฟรีสไตล์ลูกครึ่งอเมริกัน-จีนวัย 22 ปี ผู้คว้าเหรียญรางวัลโอลิมปิกฤดูหนาวทั้งปี 2022 และ 2026 อีกทั้งยังเป็นนางแบบระดับโลกที่ร่วมงานกับแบรนด์ชั้นนำและมีผลงานบนเวทีใหญ่ ๆ เรียกได้ว่าเป็นคนรุ่นใหม่ที่น่าจับตามองอีกคนหนึ่ง ล่าสุดในการสัมภาษณ์หลังการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวที่ผ่านมา ไอลีนได้พูดถึงกระบวนการคิดของตัวเองว่า ปกติเธอใช้เวลาอยู่กับ “การคิดทบทวนตนเอง เขียนบันทึก แยกแยะ วิเคราะห์กระบวนการคิดของตนเอง” และเชื่อว่า “เมื่อเราควบคุมวิธีคิดของตัวเองได้ เราก็จะควบคุมได้ว่าเราอยากจะเป็นใคร โดยเฉพาะเมื่อยังอายุน้อย ความยืดหยุ่นของสมอง (Neuroplasticity) จะอยู่ข้างเรา เธอเลยสามารถเป็นคนแบบที่อยากจะเป็นได้จริง ๆ” จริงๆ แล้ว Neuroplasticity หรือ “ความยืดหยุ่นของสมอง” ที่ไอลีนพูดถึง ไม่ได้เป็นเคล็ดลับพิเศษที่จำกัดอยู่แค่นักกีฬาโอลิมปิกแต่อย่างใด แต่หมายถึง ความสามารถของสมองที่จะเปลี่ยนแปลง ปรับตัวตามประสบการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นได้ตลอดชีวิต เซลล์ประสาท (Neurons) ที่มีอยู่นับล้านในสมองคนเราจะมีการเชื่อมต่อระหว่างกัน หากเราทำพฤติกรรมใหม่ ๆ หรือเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ เซลล์ประสาทก็จะสร้างสะพานเชื่อมต่อเส้นใหม่ขึ้น และเมื่อเราทำพฤติกรรมนั้นซ้ำ ๆ เส้นใยที่สร้างขึ้นก็จะถูกใช้และแข็งแรงขึ้น ในขณะเดียวกันพฤติกรรมไหนที่เลิกทำ เส้นใยนั้นจะไม่ได้ถูกใช้ ทำให้อ่อนแรงลงและถูกตัดทิ้งในที่สุด แปลว่า ถ้าเราทำสิ่งไหนซ้ำ ๆ สมองเราก็จะทำสิ่งนั้นเก่งขึ้นนั่นเอง เช่น การเรียนและฝึกพูดภาษาที่ 3 บ่อย ๆ ทำให้เราพูดภาษานั้นคล่องขึ้น การฝึกฝนวาดรูป ก็จะทำให้เราวาดได้ลายเส้นที่สวยขึ้น ซึ่งสิ่งนี้ไม่ได้จำกัดแต่เพียงทักษะบางอย่าง แต่ยังรวมถึง “ความคิด” ของเราด้วย ถ้าเราคิดในด้านลบ เส้นใยที่เป็นสะพานเชื่อมต่อเซลล์ประสาทเกี่ยวกับความคิดนั้นก็จะแข็งแรงขึ้นจนกลายเป็นชุดรูปแบบ (pattern) ความคิดติดตัวเราได้ แม้ไอลีนจะบอกว่า เมื่อยังอายุน้อย ความยืดหยุ่นของสมองจะอยู่ข้างเรา แต่จริง ๆ แล้ว ไม่ว่าอายุเท่าไหร่สมองก็จะยังยืดหยุ่นและสร้างการเชื่อมโยงใหม่ ๆ ขึ้นได้เสมอ💡 โดยมีหลายสิ่งที่เราอาจทำได้ เช่น ✅เรียนภาษาใหม่ ✅ฝึกใช้มือข้างที่ไม่ถนัด ✅เรียนทักษะใหม่ๆ ✅ฝึกสมาธิ ฝึกสติ ✅เล่น puzzle ท้ายที่สุดแล้ว Neuroplasticity สอนให้เรารู้ว่า ความสามารถที่เรามีไม่เคยหยุดนิ่ง แต่พัฒนาได้เสมอด้วยการฝึกฝนและเลือกคิดในทุก ๆ วันนั่นเอง

ในโลกที่การแข่งขันและความคาดหวังดูเหมือนจะวิ่งเร็วขึ้นทุกวัน เรื่องราวของคนรุ่นใหม่อย่าง Eileen Gu ทำให้หลายคนหันกลับมาสนใจสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้พรสวรรค์ นั่นคือ “ความยืดหยุ่นของสมอง (Neuroplasticity)” ซึ่งไม่ได้เป็นสิทธิพิเศษของนักกีฬาโอลิมปิกเท่านั้น แต่เป็นศักยภาพที่มนุษย์ทุกคนมีอยู่ตลอดชีวิต

Self-esteem: 4 มุมมองที่ช่วยเสริมสร้างการเห็นคุณค่าตัวเอง

หลายคนเข้าใจว่า Self-esteem คือความมั่นใจสูง ๆ หรือการมองตัวเองในแง่ดีตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว Self-esteem คือการเห็นคุณค่าในตัวเองอย่างสมดุล ทั้งในวันที่เราทำได้ดี และในวันที่เราผิดพลาด บทความนี้จะชวนคุณสำรวจ 4 มุมมองสำคัญ ที่ช่วยเสริมสร้าง Self-esteem ให้เติบโตอย่างมั่นคงและอ่อนโยนจากภายใน ก่อนที่เราจะพูดถึงมุมมองต่าง ๆ ที่จะช่วยเพิ่ม Self-esteem ให้กับตัวเอง ลองมาทำความเข้าใจคำว่า Self-esteem กันก่อน Self-esteem ประกอบไปด้วย 2 ส่วนสำคัญ ได้แก่ 1. การตระหนักถึงความจริง (Realistic) คือการยอมรับและรู้จักจุดแข็ง จุดอ่อน สิ่งที่ชอบและไม่ชอบของตนเอง บนพื้นฐานของความเป็นจริง อย่างตรงไปตรงมา 2. การชื่นชมและยินดีกับส่วนที่ดีในตัวเอง (Appreciative) คือความรู้สึกที่ดีต่อภาพรวมของตนเอง หากนึกภาพไม่ออก ลองนึกถึงเพื่อนสนิทที่ชื่นชมเรา เขาเลือกมองเห็นด้านที่ดีในตัวเรามากกว่าข้อบกพร่องต่าง ๆ มุมมองแบบนี้เองที่เราสามารถนำมาใช้กับตัวเองได้ ดังนั้น Self-esteem คือ การรับรู้ว่าตนเองมีจุดเด่นและจุดด้อยอะไร โดยไม่เอาข้อเสียมากลบ “ข้อดี” ของตนเอง และสามารถสังเกต เห็นคุณค่า และชื่นชมด้านบวกของตัวเองได้ Self-esteem คือการหลงตัวเองหรือไม่? คำตอบคือ “ไม่” เพราะ Self-esteem ที่ดี จะทำให้เรา… ยินดีอย่างสม่ำเสมอต่อความเป็นตัวเอง แต่ไม่หวือหวา: ตระหนักว่ามนุษย์ทุกคนล้วนมี “คุณค่า” ในตัวเอง และเราก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน มีพื้นที่ให้กับ “การพัฒนาตัวเอง”: เมื่อเรามองเห็นทั้งจุดเด่นและจุดด้อย เราจะรู้ว่ายังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้ และยังมีพื้นที่ให้เติบโตได้อีก เมื่อเข้าใจความหมายของ Self-esteem แล้ว ลองมาดูว่า “มุมมอง” แบบใดที่จะช่วยพัฒนา Self-esteem ในตัวเราได้บ้าง 1. การยอมรับตัวเอง (Self-Acceptance) คือการสังเกตตัวเองอย่างชัดเจนด้วย “สติ” มองเห็นทั้งด้านบวกและด้านลบ เห็นข้อจำกัดของตัวเอง และยอมรับว่าความทุกข์และความสุขเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เข้าใจถึงข้อจำกัดของตนเอง ไม่พยายามหลีกเลี่ยง เร่งรีบเปลี่ยนแปลง หรือกำจัดความทุกข์ตรงหน้าในทันที มีอิสระในการตัดสินใจ และให้พื้นที่กับตัวเองในการเปลี่ยนแปลงตามจังหวะของชีวิต Carl Rogers กล่าวว่า “เมื่อเรายอมรับตนเองในแบบที่เป็น เราจึงสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้” ดังนั้น การยอมรับตัวเองจึงเป็นพื้นฐานสำคัญที่ช่วยให้เราพัฒนาตัวเองได้ในจังหวะของเรา และเพิ่ม Self-esteem ได้อย่างมั่นคง 2. ความอดทน (Patience) เมื่อเรามองเห็นข้อจำกัดของตัวเองแล้ว บางครั้งเราอาจใจร้อน อยากให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทันที แต่การเติบโตต้องอาศัย “ความอดทน” การไว้วางใจในกระบวนการ ไม่คาดหวังเกินจริง และไม่ยอมแพ้ต่อความผิดหวัง จำไว้เสมอว่า “ทุกคนมีเวลาในการเติบโตของตัวเองเสมอ” 3. เมตตาและกรุณา (Loving-kindness & Compassion) เราควรมีความเมตตาและกรุณาต่อตัวเอง ด้วยการแสดงความห่วงใยและหวังดี แม้ในวันที่รู้สึกไม่ดีหรือไม่พอใจกับตัวเอง หากยังไม่รู้จะเริ่มอย่างไร ลอง… ปรับคำพูดกับตัวเอง จากการตำหนิรุนแรง ให้พูดตามความเป็นจริง เช่น จาก “แกมันโง่จริง ๆ” เป็น “เราทำคะแนนสอบไม่ได้ดังที่หวัง” ปรับน้ำเสียงที่ใช้กับตัวเอง จากน้ำเสียงหงุดหงิดหรือโกรธ เป็นน้ำเสียงปกติที่เข้าใจสถานการณ์ ให้โอกาสตัวเอง แม้จะผิดหวัง ผิดพลาด หรือไม่ได้ดั่งใจ 4. การไม่ตัดสิน (Non-judgement) ประโยคแบบนี้คุ้นไหม… “ฉันไม่ดีเท่าเพื่อน” “ทำไมฉันไม่ดีกว่านี้?” “ฉันแย่มาก” “ฉันควรพัฒนาได้เร็วกว่านี้” “วันนี้ฉันทำได้ไม่ดีเท่าเมื่อวาน” “ฉันไม่ชอบตัวเองแบบนี้” “ฉันคงไม่มีวันดีขึ้น” “ฉันมันโง่” ถ้าเรามีประโยคเหล่านี้อยู่บ่อย ๆ นั่นอาจหมายถึงว่าเรากำลังตัดสินและตีตราตัวเองอยู่ ลองถามตัวเองว่า…คำพูดเหล่านี้ช่วยให้เราเปลี่ยนแปลงได้จริงหรือไม่? ถ้าช่วยได้จริง การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดจากความรู้สึก “มั่นคง” หรือ “กลัว” กันแน่? และมันทำให้ Self-esteem ของเราเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่? หากคำตอบคือคำพูดเหล่านี้สร้างบาดแผลทางใจมากกว่า ลองกลับมา “ยอมรับ” “อดทน” และ “ใจดี” กับตัวเองให้มากขึ้น คุณค่าในตัวเราไม่ได้ลดลงเพียงเพราะความผิดพลาด ข้อบกพร่อง หรือความผิดหวัง ค่อย ๆ มองทุกประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองด้วยสายตาที่เข้าใจ อ่อนโยน และซื่อสัตย์ แล้ว Self-esteem จะค่อย ๆ เติบโตและงอกงามขึ้นเอง

Self-esteem ไม่ใช่การหลงตัวเอง แต่คือการเห็นคุณค่าในตัวเองอย่างเป็นจริง บทความนี้ชวนมอง 4 มุมสำคัญที่ช่วยให้เรายอมรับ เติบโต และใจดีกับตัวเองมากขึ้น

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว

ปฏิเสธ ยินยอม
Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • Always Active

Save
Privacy Preferences