ปรึกษานักจิตวิทยา กับ on mind way

ปรึกษานักจิตวิทยา
กับ on mind way

- Journey to your mental well-being -

การเข้ารับบริการกับนักจิตวิทยาการปรึกษา จะเป็นพื้นที่ให้ทุกคนสำหรับการทำงานกับจิตใจผ่านการพูดคุย โดยนักจิตวิทยาการปรึกษา
จะ “รับฟัง” และ “สะท้อน” ถึงความคิด ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง และหาแนวทางในการรับมือกับสภาวะอารมณ์
หรือความไม่สบายใจที่เผชิญอยู่ร่วมกัน เปรียบเสมือนเป็น “เพื่อนร่วมทาง” ในช่วงเวลาที่คุณเผชิญกับปัญหาต่างๆ

การเข้ารับบริการกับนักจิตวิทยาการปรึกษา จะเป็นพื้นที่ให้ทุกคนสำหรับการทำงานกับจิตใจผ่านการพูดคุย
โดยนักจิตวิทยาการปรึกษาจะ “รับฟัง” และ “สะท้อน” ถึงความคิด ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง และหาแนวทางในการรับมือกับสภาวะอารมณ์
หรือความไม่สบายใจที่เผชิญอยู่ร่วมกัน เปรียบเสมือนเป็น “เพื่อนร่วมทาง” ในช่วงเวลาที่คุณเผชิญกับปัญหาต่างๆ

การเข้ารับบริการกับนักจิตวิทยาการปรึกษา จะเป็นพื้นที่ให้ทุกคนสำหรับการทำงานกับจิตใจผ่านการพูดคุย โดยนักจิตวิทยาการปรึกษาจะ “รับฟัง” และ “สะท้อน” ถึงความคิด ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง และหาแนวทางในการรับมือกับสภาวะอารมณ์ หรือความไม่สบายใจที่เผชิญอยู่ร่วมกัน เปรียบเสมือนเป็น “เพื่อนร่วมทาง” ในช่วงเวลาที่คุณเผชิญกับปัญหาต่างๆ

ปรึกษานักจิตฯ แบบพบหน้า
(onsite individual counseling)

มาพูดคุยเพื่อทำความเข้าใจตัวเองกับนักจิตวิทยาการปรึกษา
ในพื้นที่ส่วนตัวที่ออกแบบมาเพื่อการดูแลใจสำหรับทุกคน
ใกล้ BTS วุฒิกาศ เพียง 350 เมตร
เดินทางสะดวกสำหรับชาวฝั่งธน และละแวกใกล้เคียง

ปรึกษานักจิตวิทยา workshop ดูแลใจ จิตวิทยา สุขภาพจิต

Lorem Ipsum Set Amet

ในเวลา
(In-Hours)

ในเวลา (In-Hours)

ไทย

English

นอกเวลา
(Out-of-Hours)

นอกเวลา (Out-of-Hours)

ไทย

English

ปรึกษานักจิตฯ แบบออนไลน์
(online individual counseling)

พูดคุยกับนักจิตวิทยาได้สะดวกในพื้นที่ของคุณ
ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถดูแลใจตัวเองกับนักจิตวิทยาได้

Lorem Ipsum Set Amet

ในเวลา
(In-Hours)

ในเวลา (In-Hours)

ไทย

English

นอกเวลา
(Out-of-Hours)

นอกเวลา (Out-of-Hours)

ไทย

English

Promotion!!!

Package ปรึกษานักจิตวิทยา 4 ครั้ง free 1 ครั้ง
สำหรับการเข้ารับบริการ
แบบเดี่ยว (individual counseling) และ แบบคู่รัก (couple couseling)
ช่วงในเวลา ในรูปแบบออนไลน์

ลงทะเบียน
Workshop
Mind Journal

ทบทวน และตั้งเป้าหมาย
แบบดีต่อใจผ่านการเขียน journal

มาเจอกัน
🗓 วันอาทิตย์ที่ 15 ก.พ. 2569
⏰ เวลา 13.00-16.00 น.
🏫 Deploy space cafe

workshop Mind Journal: ทบทวน และตั้งเป้าหมายในปีนี้แบบดีต่อใจผ่านการเขียน journal Workshop ดูแลใจ ของ on mind way Workshop นี้เหมาะสำหรับคนที่... 🍂 อยาก recap ตัวเองในปี 2025 & ตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง ในปี 2026 🍂 อยากเรียนรู้ และฝึกเขียน reflection เชิงจิตวิทยา 🍂 อยากทำความเข้าใจที่มาของสิ่งที่ตัวเองให้ความสำคัญ 🍂 อยากแลกเปลี่ยนมุมมองระหว่างผู้อื่น 🍂 ชอบทำ journal diy ตกแต่งสมุดเก๋ๆ (ทุกคนจะได้รับสมุด journal คนละ 1 เล่ม & ของตกแต่ง) 🗓 วันอาทิตย์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2569 ⏰ เวลา 13.00 -16.00 น. 🏫 สถานที่ Deploy space cafe (ใกล้ BTS รัชโยธิน) Google Map : https://maps.app.goo.gl/UnQ1jCLK5vzyR96N6?g_st=ic 💰 Price : Early bird : 799 บาท (ภายใน 31 มกราคม 2569) ราคาปกติ : 949 บาท 🌱สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Line : @onmindway ( https://lin.ee/JB46W3W ) ⚠️ ทางทีมงานขออนุญาตให้สิทธิคนที่ลงทะเบียนก่อน 16 ท่านแรก ⚠️ สำหรับท่านที่ลงทะเบียนสำเร็จและชำระเงินแล้ว แต่ไม่สะดวกที่จะเข้าร่วม หรือมีความต้องการจะยกเลิกการเข้าร่วม workshop ทาง on mind way ขอสงวนสิทธิในการคืนเงิน ทั้งนี้ ท่านสามารถให้สิทธิคนอื่นมาเข้าร่วม workshop ได้ ในกรณีที่ไม่สะดวกมาเข้าร่วมด้วยตนเอง

On mind way’s youtube channel : On Mind Way Counseling

In Psych Out : Mindfulness? เชื่อว่าหลาย ๆ คน เคยได้ยินคำว่า
Mindfulness แต่อาจจะมีความสับสนว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่

In Psych Out : Red flag ในความสัมพันธ์ควรไปต่อ หรือพอแค่นี้..

โดยขอบเขตการทำงานของนักจิตวิทยาการปรึกษานั้น จะไม่สามารถวินิจฉัยโรค หรือจ่ายยาให้กับผู้มารับบริการได้ ในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าเราทำงานกับผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยโรคทางจิตเวชไม่ได้ เพียงแต่เราจะมาทำงานในส่วนที่ทำความเข้าใจเรื่องราว หรือปัจจัยที่เข้ามามีผลกระทบต่อปัญหาที่เกิดขึ้นกับพวกเขา ร่วมกับการรักษาจากจิตแพทย์

โดยขอบเขตการทำงานของนักจิตวิทยาการปรึกษานั้น จะไม่สามารถวินิจฉัยโรค หรือจ่ายยาให้กับผู้มารับบริการได้ ในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าเราทำงานกับผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยโรคทางจิตเวชไม่ได้ เพียงแต่เราจะมาทำงานในส่วนที่ทำความเข้าใจเรื่องราว หรือปัจจัยที่เข้ามามีผลกระทบต่อปัญหาที่เกิดขึ้นกับพวกเขา ร่วมกับการรักษาจากจิตแพทย์

การทำงานของ “นักจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychogist)"
ในประเทศไทย

การทำงานของ “นักจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychogist)"
ในประเทศไทย

บุคลากรที่ให้บริการในด้านสุขภาพจิตนั้นมีทั้งจิตแพทย์ นักจิตวิทยาคลินิก นักจิตวิทยาการปรึกษา และนักจิตบำบัด ซึ่งแต่ละคนก็จะมีรูปแบบ และแนวทางการทำงานต่างกันตามสิ่งที่เรียนมา ถึงอย่างนั้นจุดประสงค์ในการทำงานก็คือการดูแล และรักษาสุขภาวะทางจิตของผู้มารับบริการเหมือนกัน

หลายคนอาจจะรู้สึกสับสนระหว่างคำว่า “นักจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychologist)” กับ “นักจิตบำบัด (Psychotherapist)” ซึ่งหากจะอธิบายให้เข้าใจมากขึ้นนั้น อาจพูดได้ว่า 2 คำนี้ ไม่ได้มีความหมายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนเพราะต่างเป็นการให้บริการจากบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตเหมือนกัน โดยการให้บริการของนักจิตวิทยาการปรึกษานั้นถือเป็นหนึ่งในการบำบัดทางสุขภาพจิต ที่จะใช้ “การพูดคุย” ด้วย “ทักษะ” และ “ทฤษฎี” ทางจิตวิทยาการปรึกษา มาเป็นเครื่องมือในการบำบัด เพื่อให้ผู้เข้ารับบริการได้กลับมาเข้าใจประเด็นที่คับข้องใจ รวมถึงได้เห็นถึงทรัพยากร รวมถึงความสามารถของตัวพวกเขาในการรับมือและจัดการกับประเด็นปัญหาเหล่านั้น ในขณะที่นักจิตบำบัดบางท่าน อาจจะมีแนวทางในการบำบัดที่ค่อนข้างเฉพาะทาง อย่างการใช้ศิลปะ ดนตรี การเต้น หรือการแสดงเป็นสื่อกลางในการเอื้อให้ผู้เข้ารับบริการเข้าใจตัวเองมากขึ้น

บุคลากรที่ให้บริการในด้านสุขภาพจิตนั้นมีทั้งจิตแพทย์ นักจิตวิทยาคลินิก นักจิตวิทยาการปรึกษา และนักจิตบำบัด ซึ่งแต่ละคนก็จะมีรูปแบบ และแนวทางการทำงานต่างกันตามสิ่งที่เรียนมา ถึงอย่างนั้นจุดประสงค์ในการทำงานก็คือการดูแล และรักษาสุขภาวะทางจิตของผู้มารับบริการเหมือนกัน

หลายคนอาจจะรู้สึกสับสนระหว่างคำว่า “นักจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychologist)” กับ “นักจิตบำบัด (Psychotherapist)” ซึ่งหากจะอธิบายให้เข้าใจมากขึ้นนั้น อาจพูดได้ว่า 2 คำนี้ ไม่ได้มีความหมายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนเพราะต่างเป็นการให้บริการจากบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตเหมือนกัน โดยการให้บริการของนักจิตวิทยาการปรึกษานั้นถือเป็นหนึ่งในการบำบัดทางสุขภาพจิต ที่จะใช้ “การพูดคุย” ด้วย “ทักษะ” และ “ทฤษฎี” ทางจิตวิทยาการปรึกษา มาเป็นเครื่องมือในการบำบัด เพื่อให้ผู้เข้ารับบริการได้กลับมาเข้าใจประเด็นที่คับข้องใจ รวมถึงได้เห็นถึงทรัพยากร รวมถึงความสามารถของตัวพวกเขาในการรับมือและจัดการกับประเด็นปัญหาเหล่านั้น ในขณะที่นักจิตบำบัดบางท่าน อาจจะมีแนวทางในการบำบัดที่ค่อนข้างเฉพาะทาง อย่างการใช้ศิลปะ ดนตรี การเต้น หรือการแสดงเป็นสื่อกลางในการเอื้อให้ผู้เข้ารับบริการเข้าใจตัวเองมากขึ้น

บุคลากรที่ให้บริการในด้านสุขภาพจิตนั้นมีอยู่หลากหลายแขนง ทั้งจิตแพทย์ นักจิตวิทยาคลินิก นักจิตวิทยาการปรึกษา และนักจิตบำบัด ซึ่งแต่ละคนก็จะมีรูปแบบ และแนวทางการทำงานตามสิ่งที่ตนเองได้ศึกษามา แต่อย่างไรก็ตามจุดประสงค์ในการทำงานก็คือการดูแล และรักษาสุขภาวะทางจิตของผู้มารับบริการเช่นเดียวกัน

ทั้งนี้หลายคนอาจจะรู้สึกสับสนระหว่างคำว่า “นักจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychologist)” กับ “นักจิตบำบัด (Psychotherapist)” ซึ่งหากจะอธิบายให้เข้าใจมากขึ้นนั้น อาจพูดได้ว่า 2 คำนี้ ไม่ได้มีความหมายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนเพราะต่างเป็นการให้บริการจากบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตเหมือนกัน โดยการให้บริการของนักจิตวิทยาการปรึกษานั้นถือเป็นหนึ่งในการบำบัดทางสุขภาพจิต ที่จะใช้ “การพูดคุย” ด้วย “ทักษะ” และ “ทฤษฎี” ทางจิตวิทยาการปรึกษา มาเป็นเครื่องมือในการบำบัด เพื่อให้ผู้เข้ารับบริการได้กลับมาเข้าใจประเด็นที่คับข้องใจ รวมถึงได้เห็นถึงทรัพยากร รวมถึงความสามารถของตัวพวกเขาในการรับมือและจัดการกับประเด็นปัญหาเหล่านั้น ในขณะที่นักจิตบำบัดบางท่าน อาจจะมีแนวทางในการบำบัดที่ค่อนข้างเฉพาะทาง อย่างการใช้ศิลปะ ดนตรี การเต้น หรือการแสดงเป็นสื่อกลางในการเอื้อให้ผู้เข้ารับบริการเข้าใจตัวเองมากขึ้น

Review

การปรึกษานักจิตวิทยา กับ on mind way

การปรึกษานักจิตวิทยา
กับ on mind way

บทความ

หลายคนอาจเคยมีความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์กับพ่อแม่ บางครั้งเราก็รักและผูกพันกับท่าน แต่ในขณะเดียวกันก็อาจรู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่พอใจกับบางสิ่งที่พ่อแม่พูดหรือทำ จนเกิดคำถามขึ้นในใจว่า เราสามารถรักพ่อแม่ไปพร้อม ๆ กับการมีความรู้สึกด้านลบต่อท่านได้หรือไม่ ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่ไม่ได้มีเพียงความรักหรือความรู้สึกดี ๆ เท่านั้น แต่ยังประกอบไปด้วยความผูกพัน ความคาดหวัง บทบาท และความต้องการของแต่ละฝ่าย ซึ่งบางครั้งอาจนำไปสู่ความขัดแย้งทั้งระหว่างเราและพ่อแม่ รวมถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในใจของเราเองด้วย ในทางจิตวิทยา มีแนวคิดหนึ่งที่ใช้อธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งด้านบวกและด้านลบในความสัมพันธ์ระหว่างคนต่างรุ่น โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกวัยผู้ใหญ่ เรียกว่า Intergenerational Ambivalence Intergenerational Ambivalence คืออะไร Intergenerational Ambivalence หมายถึง ความสัมพันธ์ระหว่างคนต่างรุ่น โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกวัยผู้ใหญ่ ที่มีทั้งความรู้สึกด้านบวกและด้านลบเกิดขึ้นพร้อมกัน ตัวอย่างเช่น - รักและผูกพันกับพ่อแม่ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่พอใจในบางสิ่งที่พ่อแม่ทำ - ขอบคุณสิ่งที่พ่อแม่ทำให้ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับทุกความคิดหรือการตัดสินใจของพ่อแม่ - อยากมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ แต่ก็ไม่อยากให้ท่านเข้ามามีส่วนร่วมกับทุกเรื่องในชีวิต ความรู้สึกเหล่านี้อาจเกิดขึ้นได้ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่มีความซับซ้อน ประกอบด้วยความผูกพัน ความคาดหวัง บทบาท และความต้องการของแต่ละฝ่าย ซึ่งอาจไม่สอดคล้องกันเสมอไป Intergenerational Ambivalence ระหว่างลูกกับพ่อแม่อาจเกิดจากอะไร 1. ความต้องการของเราอาจไม่ตรงกับความคาดหวังของพ่อแม่ เมื่อลูกเติบโตขึ้น ย่อมต้องการมีอิสระในการตัดสินใจและใช้ชีวิตของตัวเอง ขณะที่พ่อแม่อาจยังมีความคาดหวังว่าลูกควรทำตามคำแนะนำหรือแนวทางที่ท่านเห็นว่าดี เมื่อลูกต้องการกำหนดเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง แต่พ่อแม่ยังคาดหวังให้ลูกทำตาม ความหวังดีที่มีต่อกันจึงอาจกลายเป็นความขัดแย้งได้ 2. ความรู้สึกทางบวกและทางลบสามารถเกิดขึ้นในความสัมพันธ์เดียวกันได้ ตัวอย่างเช่น ลูกอาจไม่ได้ต้องการให้พ่อแม่เห็นด้วยกับทุกเรื่อง แต่ต้องการให้พ่อแม่รับฟังและพยายามเข้าใจ เมื่อลูกไม่ได้รับสิ่งนั้น ความผิดหวังอาจเกิดขึ้นพร้อมกับความรักและความห่วงใยที่ยังมีอยู่ นั่นหมายความว่า เราสามารถมีความรู้สึกหลายด้านต่อคนคนเดียวกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องเลือกว่าจะรู้สึกเพียงด้านใดด้านหนึ่ง แนวทางรับมือกับ Intergenerational Ambivalence เมื่อความสัมพันธ์กับพ่อแม่มีทั้งความรัก ความผูกพัน และความรู้สึกที่ยากจะจัดการ เราอาจลองทำความเข้าใจและดูแลความสัมพันธ์ผ่านแนวทางต่อไปนี้ 1. ยอมรับว่าตัวเองสามารถมีความรู้สึกหลายด้านได้ เราไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่าง “การรักพ่อแม่” กับ “การรู้สึกทางลบต่อพ่อแม่” เราสามารถรักพวกท่าน และไม่เห็นด้วยกับบางสิ่งที่ท่านทำได้ สามารถขอบคุณท่าน และยังรู้สึกเสียใจกับประสบการณ์บางอย่างได้ การยอมรับว่าตัวเองมีความรู้สึกที่หลากหลาย ช่วยให้เราไม่ต้องปฏิเสธหรือกดทับความรู้สึกด้านใดด้านหนึ่ง เพียงเพราะคิดว่าการเป็นลูกที่ดีควรต้องรู้สึกแต่สิ่งดี ๆ ต่อพ่อแม่เท่านั้น 2. ปรับความคาดหวังต่อพ่อแม่ให้อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง บางครั้งเราอาจเหนื่อยหรือรู้สึกลบ เพราะพยายามทำให้พ่อแม่เข้าใจ ยอมรับ หรือเปลี่ยนแปลงตัวเองในแบบที่เราต้องการ มากกว่าการมองเห็นว่าพฤติกรรมของพ่อแม่อาจมีข้อจำกัดบางอย่าง ลองกลับมาทบทวนความคาดหวังของตัวเองผ่านคำถามเหล่านี้ - พ่อแม่สามารถรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่างได้มากแค่ไหน - มีเรื่องอะไรที่เราพูดคุยกันได้ และเรื่องอะไรที่มักนำไปสู่ความขัดแย้ง - เราคาดหวังให้พ่อแม่เปลี่ยนแปลงในเรื่องที่ท่านอาจเปลี่ยนแปลงได้ยากหรือเปล่า การปรับความคาดหวังจึงเป็นการค่อย ๆ ยอมรับข้อจำกัดของคนในความสัมพันธ์ เพื่อไม่ให้เราต้องใช้พลังงานทั้งหมดไปกับสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้ 3. สร้างขอบเขตส่วนตัว โดยไม่จำเป็นต้องตัดความสัมพันธ์ การเป็นลูกที่ดี หรือการทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวดีขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมให้อีกฝ่ายเข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของเราทุกด้าน เราอาจเริ่มกำหนดขอบเขตในแต่ละด้าน เช่น ขอบเขตด้านการสื่อสาร - ไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถาม - ไม่ต้องเล่าทุกเรื่องในชีวิตให้พ่อแม่ฟัง หากไม่สบายใจ ขอบเขตด้านเวลา - กำหนดเวลาที่สะดวกในการรับสายหรือโทรกลับ - ไม่จำเป็นต้องกลับบ้านทุกครั้งในวันหยุด หากรู้สึกเหนื่อยจากการทำงานมากเกินไป ขอบเขตด้านการตัดสินใจ - รับฟังคำแนะนำของพ่อแม่ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องทำตามทุกเรื่อง - การตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตของเรายังคงเป็นความรับผิดชอบของเรา ขอบเขตด้านอารมณ์ - การที่พ่อแม่ไม่พอใจเมื่อเราเลือกทำในสิ่งที่แตกต่าง ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเปลี่ยนการตัดสินใจทุกครั้งเพื่อทำให้ท่านสบายใจ การกำหนดขอบเขตไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธพ่อแม่ แต่เป็นการทำความเข้าใจว่าอะไรคือพื้นที่และความรับผิดชอบของแต่ละคน เพื่อให้เราสามารถรักษาความสัมพันธ์ไว้ได้ โดยไม่ต้องละทิ้งความต้องการของตัวเอง สุดท้ายแล้ว เราสามารถทั้ง “รัก” หรือ “รู้สึกไม่ดี” ต่อพ่อแม่ได้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นอาจเป็นเพียงเครื่องสะท้อนว่า มีคำพูดหรือการกระทำบางอย่างของพ่อแม่ที่กระทบกับความต้องการบางอย่างของเรา เราอาจเริ่มต้นจากการให้พื้นที่กับความรู้สึกเหล่านั้น แล้วค่อย ๆ พิจารณาว่าจะตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร ทั้งในแง่ของการปรับความคาดหวังและการกำหนดขอบเขตในความสัมพันธ์ เพราะท้ายที่สุดแล้ว การรักพ่อแม่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเห็นด้วยกับทุกสิ่งที่ท่านทำ และการมีความรู้สึกด้านลบต่อพ่อแม่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่รักท่าน เพราะเราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความรู้สึกด้านใดด้านหนึ่ง เพื่อพิสูจน์ว่าเรายังรักพ่อแม่อยู่

ความสัมพันธ์กับพ่อแม่: เราสามารถรักและรู้สึกลบ ๆ กับพ่อแม่ไปพร้อมกันได้ไหม?

เราสามารถรักพ่อแม่ไปพร้อมกับความรู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่เห็นด้วยกับท่านได้หรือไม่? ชวนทำความเข้าใจ Intergenerational Ambivalence แนวคิดที่อธิบายความรู้สึกทั้งด้านบวกและด้านลบในความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก พร้อมแนวทางยอมรับความรู้สึก ปรับความคาดหวัง และสร้างขอบเขตส่วนตัวโดยไม่จำเป็นต้องตัดความสัมพันธ์

Read More »

รักตัวเอง หรือเห็นแก่ตัว? เข้าใจความรู้สึกผิดเมื่อเลือกดูแลตัวเอง

การปฏิเสธคนอื่น การเลือกพัก หรือการให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเอง ทำให้คุณรู้สึกผิดหรือกลัวว่าจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวหรือเปล่า? ชวนทำความเข้าใจความแตกต่างระหว่าง Self-Love กับ Selfishness สำรวจที่มาของความรู้สึกผิด และเรียนรู้ว่าเราสามารถรักและใส่ใจคนอื่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องละทิ้งความต้องการของตัวเอง

Read More »
ถ้อยคำเหล่านี้คุ้น ๆ บ้างมั้ย? Hyper-Independence: เมื่อประสบการณ์ในอดีต ทำให้เราพึ่งพาตัวเองมากเกินไป “ต้องทำทุกอย่างเอง จะได้ไม่เป็นภาระคนอื่น” “ถ้าขอให้คนอื่นช่วย แปลว่าเราอ่อนแอ” “ทำเองง่ายกว่า ไม่ต้องพึ่งคนอื่นน่ะดีแล้ว” คุณเคยคิดหรือพูดกับตัวเองด้วยประโยคเหล่านี้บ้างไหม? การพึ่งพาตัวเองเป็นทักษะที่มีประโยชน์ แต่เมื่อเรารู้สึกว่าต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองอยู่เสมอ แม้ในวันที่เหนื่อยล้าหรือจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือ ก็อาจเป็นสัญญาณว่าเรากำลังพึ่งพาตัวเองมากเกินไป รูปแบบพฤติกรรมนี้เรียกว่า Hyper-Independence ซึ่งเป็นคำที่ใช้อธิบายการพึ่งพาตัวเองอย่างสุดโต่งและไม่ยืดหยุ่น ไม่ใช่โรคทางจิตเวชหรือการวินิจฉัยทางคลินิกอย่างเป็นทางการ The Standard Hyper-Independence คืออะไร Hyper-Independence คือรูปแบบการพึ่งพาตัวเองมากเกินไป จนรู้สึกว่าต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้บางเรื่องอาจจำเป็นต้องให้คนอื่นช่วยก็ตาม พฤติกรรมนี้อาจแสดงออกได้หลายรูปแบบ เช่น ไม่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่น และพยายามจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้การทำเช่นนั้นจะส่งผลเสียต่อตัวเองก็ตาม รู้สึกอึดอัดหรือไม่สบายใจเมื่อมีคนพยายามช่วยเหลือ เพราะไม่คุ้นเคยกับการได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น สร้างกำแพงในความสัมพันธ์ และยอมให้คนอื่นเข้ามาสนิทสนมด้วยได้ยาก แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว จนเกิดความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ หรือเสี่ยงต่อภาวะหมดไฟ (Burnout) สิ่งสำคัญคือ การพึ่งพาตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด แต่หากเรารู้สึกว่าไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย แม้ในเวลาที่ต้องการจริง ๆ การกลับมาสำรวจพฤติกรรมของตัวเองอาจช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น การพึ่งพาตัวเองมากเกินไป เกิดมาจากอะไรได้บ้าง พฤติกรรม Hyper-Independence อาจเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้จากประสบการณ์ในอดีต โดยเฉพาะประสบการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่สามารถพึ่งพาคนอื่นได้ หรือการขอความช่วยเหลือไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น ตัวอย่างเช่น การเรียนรู้จากประสบการณ์ที่ทำให้ผิดหวัง จนรู้สึกว่าความช่วยเหลือจากคนอื่นเชื่อถือไม่ได้หรือไม่มั่นคง การเรียนรู้ว่าการขอความช่วยเหลือเท่ากับความอ่อนแอ ทำให้รู้สึกว่าการจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเป็นทางเลือกที่ดีกว่า การต้องเป็นผู้ดูแลคนอื่นตั้งแต่วัยเด็ก จนคุ้นเคยกับการรับผิดชอบและจัดการปัญหาด้วยตัวเอง การขาดแรงสนับสนุนจากคนรอบข้าง จนไม่คุ้นชินกับการได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เราเรียนรู้จากประสบการณ์เหล่านี้อาจกลายเป็นรูปแบบพฤติกรรมที่ติดตัวมาจนถึงวัยผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่พึ่งพาตัวเองสูงจะมีประสบการณ์ในอดีตแบบเดียวกัน การทำความเข้าใจพฤติกรรมของตัวเองจึงสำคัญกว่าการรีบสรุปว่าตัวเองเป็นอะไร จริง ๆ แล้ว การพึ่งพาตัวเองก็เคยมีประโยชน์กับเรา การที่เราพัฒนาพฤติกรรมบางอย่างขึ้นมา อาจเป็นเพราะพฤติกรรมนั้นเคยช่วยให้เรารับมือกับสถานการณ์ในอดีตได้ ตัวอย่างเช่น หากเราเคยต้องการความช่วยเหลือแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยเรา เราอาจเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดหวังจากการคาดหวังความช่วยเหลือจากคนอื่น การพึ่งพาตัวเองจึงอาจเคยช่วยให้เรารู้สึกปลอดภัย และรู้สึกว่าสามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตได้มากขึ้น แต่เมื่อสังเกตพฤติกรรมนี้หลาย ๆ ครั้ง เราอาจพบว่า สิ่งที่เคยช่วยเราในอดีต อาจไม่ได้เป็นประโยชน์กับเราในวันนี้อีกต่อไป การพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเองอาจทำให้เราเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจากการแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ขณะที่การสร้างกำแพงและไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาใกล้ ก็อาจทำให้เราพลาดโอกาสที่จะได้รับความช่วยเหลือและการสนับสนุนจากคนรอบข้าง ดังนั้น ในวันนี้ การพึ่งพาตัวเองมากเกินไปอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราอีกแล้ว และเราอาจเริ่มต้นปรับเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่างได้ แล้วเราจะค่อย ๆ ปรับได้อย่างไรบ้าง เป้าหมายไม่ใช่การเลิกเป็นคน Independent หรือเปลี่ยนจากการพึ่งพาตัวเองไปเป็นการพึ่งพาคนอื่นทั้งหมด แต่คือการ ยืดหยุ่นกับตัวเองมากขึ้น และมองเห็นว่าเรามีทางเลือกในการจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้มากกว่าหนึ่งทาง ฝึกขอความช่วยเหลือในเรื่องเล็ก ๆ ลองเริ่มจากการฝึกรับหรือขอความช่วยเหลือในเรื่องเล็กน้อย โดยไม่จำเป็นต้องรอให้เกิดปัญหาใหญ่ก่อน อาจเป็นการให้เพื่อนร่วมงานช่วยงานบางส่วน หรือพูดคุยกับเพื่อนเกี่ยวกับเรื่องที่เรากำลังลำบากใจอยู่เล็กน้อยก็ได้ การเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ อาจช่วยให้เราค่อย ๆ คุ้นเคยกับการเปิดพื้นที่ให้คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเรามากขึ้น เปลี่ยนจาก Hyper-Independence เป็น Interdependence ลองค่อย ๆ ปรับจากความคิดที่ว่า “ฉันต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง” มาเป็นการเข้าใจว่า การดูแลตัวเองและการขอความช่วยเหลือจากคนอื่นสามารถเกิดขึ้นร่วมกันได้ เราอาจดูแลตัวเองได้ในหลายเรื่อง แต่ในบางเวลา เราก็สามารถขอให้คนอื่นช่วยเหลือได้เช่นกัน การมีคนอื่นคอยสนับสนุนไม่ได้หมายความว่าเราสูญเสียความเป็นอิสระ แต่เป็นการเปิดโอกาสให้เราทั้งดูแลตัวเองและเชื่อมโยงกับคนรอบข้างได้อย่างยืดหยุ่นมากขึ้น ท้าทายความเชื่อของตัวเองทีละนิด ความเชื่อที่เรามีอาจส่งผลต่อพฤติกรรมที่เราแสดงออก ลองกลับมาสำรวจความคิดที่ทำให้เรารู้สึกว่าต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองอยู่เสมอ ตัวอย่างเช่น หากเราเชื่อว่า “ขอความช่วยเหลือ = อ่อนแอ” ลองถามตัวเองว่า การขอความช่วยเหลือทำให้เราอ่อนแอจริง ๆ หรือไม่? คนที่เข้มแข็งจำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองจริงหรือ? หากเราเชื่อว่า “ถ้าพึ่งคนอื่น สุดท้ายเขาจะทำให้เราผิดหวังอยู่ดี” ลองทบทวนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงทุกครั้งหรือไม่? เคยมีครั้งไหนบ้างที่คนอื่นช่วยเราได้โดยที่เราไม่ผิดหวัง? การตั้งคำถามกับความเชื่อเหล่านี้อาจช่วยให้เรามองเห็นมุมอื่น ๆ และกลับมาทบทวนว่า แท้จริงแล้วเราอาจไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมดก็ได้ การเป็นอิสระ ไม่ได้หมายความว่าเราต้องทำทุกอย่างคนเดียว เป้าหมายของเราไม่ใช่การเปลี่ยนจาก Independent เป็น Dependent แต่คือการทำให้ตัวเองมองเห็นว่า เรามี “ตัวเลือก” ระหว่างการทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง กับการยอมให้คนอื่นเข้ามาช่วยเหลือในเรื่องที่จำเป็น เพราะการมี Connection กับคนอื่นไม่ได้หมายความว่าเราจะสูญเสียความเป็นอิสระ แต่การเปิดรับความช่วยเหลืออาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราดูแลตัวเองได้อย่างยืดหยุ่นและสมดุลมากขึ้น เราไม่จำเป็นต้องเก่งหรือเข้มแข็งตลอดเวลา และไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพังเสมอไป บางครั้ง การยอมรับว่าตัวเองต้องการความช่วยเหลือ ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งของการดูแลตัวเองเช่นกัน

Hyper-Independence : เมื่อเราพึ่งพาตัวเองมากเกินไป

เคยรู้สึกไหมว่าต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะไม่อยากเป็นภาระของใคร? ทำความรู้จัก Hyper-Independence รูปแบบการพึ่งพาตัวเองมากเกินไปที่อาจเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในอดีต พร้อมสำรวจผลกระทบและวิธีค่อย ๆ เปิดรับความช่วยเหลือจากคนอื่น

Read More »
หลายคนอาจเคยมีความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์กับพ่อแม่ บางครั้งเราก็รักและผูกพันกับท่าน แต่ในขณะเดียวกันก็อาจรู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่พอใจกับบางสิ่งที่พ่อแม่พูดหรือทำ จนเกิดคำถามขึ้นในใจว่า เราสามารถรักพ่อแม่ไปพร้อม ๆ กับการมีความรู้สึกด้านลบต่อท่านได้หรือไม่ ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่ไม่ได้มีเพียงความรักหรือความรู้สึกดี ๆ เท่านั้น แต่ยังประกอบไปด้วยความผูกพัน ความคาดหวัง บทบาท และความต้องการของแต่ละฝ่าย ซึ่งบางครั้งอาจนำไปสู่ความขัดแย้งทั้งระหว่างเราและพ่อแม่ รวมถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในใจของเราเองด้วย ในทางจิตวิทยา มีแนวคิดหนึ่งที่ใช้อธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งด้านบวกและด้านลบในความสัมพันธ์ระหว่างคนต่างรุ่น โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกวัยผู้ใหญ่ เรียกว่า Intergenerational Ambivalence Intergenerational Ambivalence คืออะไร Intergenerational Ambivalence หมายถึง ความสัมพันธ์ระหว่างคนต่างรุ่น โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกวัยผู้ใหญ่ ที่มีทั้งความรู้สึกด้านบวกและด้านลบเกิดขึ้นพร้อมกัน ตัวอย่างเช่น - รักและผูกพันกับพ่อแม่ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่พอใจในบางสิ่งที่พ่อแม่ทำ - ขอบคุณสิ่งที่พ่อแม่ทำให้ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับทุกความคิดหรือการตัดสินใจของพ่อแม่ - อยากมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ แต่ก็ไม่อยากให้ท่านเข้ามามีส่วนร่วมกับทุกเรื่องในชีวิต ความรู้สึกเหล่านี้อาจเกิดขึ้นได้ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่มีความซับซ้อน ประกอบด้วยความผูกพัน ความคาดหวัง บทบาท และความต้องการของแต่ละฝ่าย ซึ่งอาจไม่สอดคล้องกันเสมอไป Intergenerational Ambivalence ระหว่างลูกกับพ่อแม่อาจเกิดจากอะไร 1. ความต้องการของเราอาจไม่ตรงกับความคาดหวังของพ่อแม่ เมื่อลูกเติบโตขึ้น ย่อมต้องการมีอิสระในการตัดสินใจและใช้ชีวิตของตัวเอง ขณะที่พ่อแม่อาจยังมีความคาดหวังว่าลูกควรทำตามคำแนะนำหรือแนวทางที่ท่านเห็นว่าดี เมื่อลูกต้องการกำหนดเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง แต่พ่อแม่ยังคาดหวังให้ลูกทำตาม ความหวังดีที่มีต่อกันจึงอาจกลายเป็นความขัดแย้งได้ 2. ความรู้สึกทางบวกและทางลบสามารถเกิดขึ้นในความสัมพันธ์เดียวกันได้ ตัวอย่างเช่น ลูกอาจไม่ได้ต้องการให้พ่อแม่เห็นด้วยกับทุกเรื่อง แต่ต้องการให้พ่อแม่รับฟังและพยายามเข้าใจ เมื่อลูกไม่ได้รับสิ่งนั้น ความผิดหวังอาจเกิดขึ้นพร้อมกับความรักและความห่วงใยที่ยังมีอยู่ นั่นหมายความว่า เราสามารถมีความรู้สึกหลายด้านต่อคนคนเดียวกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องเลือกว่าจะรู้สึกเพียงด้านใดด้านหนึ่ง แนวทางรับมือกับ Intergenerational Ambivalence เมื่อความสัมพันธ์กับพ่อแม่มีทั้งความรัก ความผูกพัน และความรู้สึกที่ยากจะจัดการ เราอาจลองทำความเข้าใจและดูแลความสัมพันธ์ผ่านแนวทางต่อไปนี้ 1. ยอมรับว่าตัวเองสามารถมีความรู้สึกหลายด้านได้ เราไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่าง “การรักพ่อแม่” กับ “การรู้สึกทางลบต่อพ่อแม่” เราสามารถรักพวกท่าน และไม่เห็นด้วยกับบางสิ่งที่ท่านทำได้ สามารถขอบคุณท่าน และยังรู้สึกเสียใจกับประสบการณ์บางอย่างได้ การยอมรับว่าตัวเองมีความรู้สึกที่หลากหลาย ช่วยให้เราไม่ต้องปฏิเสธหรือกดทับความรู้สึกด้านใดด้านหนึ่ง เพียงเพราะคิดว่าการเป็นลูกที่ดีควรต้องรู้สึกแต่สิ่งดี ๆ ต่อพ่อแม่เท่านั้น 2. ปรับความคาดหวังต่อพ่อแม่ให้อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง บางครั้งเราอาจเหนื่อยหรือรู้สึกลบ เพราะพยายามทำให้พ่อแม่เข้าใจ ยอมรับ หรือเปลี่ยนแปลงตัวเองในแบบที่เราต้องการ มากกว่าการมองเห็นว่าพฤติกรรมของพ่อแม่อาจมีข้อจำกัดบางอย่าง ลองกลับมาทบทวนความคาดหวังของตัวเองผ่านคำถามเหล่านี้ - พ่อแม่สามารถรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่างได้มากแค่ไหน - มีเรื่องอะไรที่เราพูดคุยกันได้ และเรื่องอะไรที่มักนำไปสู่ความขัดแย้ง - เราคาดหวังให้พ่อแม่เปลี่ยนแปลงในเรื่องที่ท่านอาจเปลี่ยนแปลงได้ยากหรือเปล่า การปรับความคาดหวังจึงเป็นการค่อย ๆ ยอมรับข้อจำกัดของคนในความสัมพันธ์ เพื่อไม่ให้เราต้องใช้พลังงานทั้งหมดไปกับสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้ 3. สร้างขอบเขตส่วนตัว โดยไม่จำเป็นต้องตัดความสัมพันธ์ การเป็นลูกที่ดี หรือการทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวดีขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมให้อีกฝ่ายเข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของเราทุกด้าน เราอาจเริ่มกำหนดขอบเขตในแต่ละด้าน เช่น ขอบเขตด้านการสื่อสาร - ไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถาม - ไม่ต้องเล่าทุกเรื่องในชีวิตให้พ่อแม่ฟัง หากไม่สบายใจ ขอบเขตด้านเวลา - กำหนดเวลาที่สะดวกในการรับสายหรือโทรกลับ - ไม่จำเป็นต้องกลับบ้านทุกครั้งในวันหยุด หากรู้สึกเหนื่อยจากการทำงานมากเกินไป ขอบเขตด้านการตัดสินใจ - รับฟังคำแนะนำของพ่อแม่ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องทำตามทุกเรื่อง - การตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตของเรายังคงเป็นความรับผิดชอบของเรา ขอบเขตด้านอารมณ์ - การที่พ่อแม่ไม่พอใจเมื่อเราเลือกทำในสิ่งที่แตกต่าง ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเปลี่ยนการตัดสินใจทุกครั้งเพื่อทำให้ท่านสบายใจ การกำหนดขอบเขตไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธพ่อแม่ แต่เป็นการทำความเข้าใจว่าอะไรคือพื้นที่และความรับผิดชอบของแต่ละคน เพื่อให้เราสามารถรักษาความสัมพันธ์ไว้ได้ โดยไม่ต้องละทิ้งความต้องการของตัวเอง สุดท้ายแล้ว เราสามารถทั้ง “รัก” หรือ “รู้สึกไม่ดี” ต่อพ่อแม่ได้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นอาจเป็นเพียงเครื่องสะท้อนว่า มีคำพูดหรือการกระทำบางอย่างของพ่อแม่ที่กระทบกับความต้องการบางอย่างของเรา เราอาจเริ่มต้นจากการให้พื้นที่กับความรู้สึกเหล่านั้น แล้วค่อย ๆ พิจารณาว่าจะตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร ทั้งในแง่ของการปรับความคาดหวังและการกำหนดขอบเขตในความสัมพันธ์ เพราะท้ายที่สุดแล้ว การรักพ่อแม่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเห็นด้วยกับทุกสิ่งที่ท่านทำ และการมีความรู้สึกด้านลบต่อพ่อแม่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่รักท่าน เพราะเราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความรู้สึกด้านใดด้านหนึ่ง เพื่อพิสูจน์ว่าเรายังรักพ่อแม่อยู่

ความสัมพันธ์กับพ่อแม่: เราสามารถรักและรู้สึกลบ ๆ กับพ่อแม่ไปพร้อมกันได้ไหม?

เราสามารถรักพ่อแม่ไปพร้อมกับความรู้สึกโกรธ ผิดหวัง หรือไม่เห็นด้วยกับท่านได้หรือไม่? ชวนทำความเข้าใจ Intergenerational Ambivalence แนวคิดที่อธิบายความรู้สึกทั้งด้านบวกและด้านลบในความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก พร้อมแนวทางยอมรับความรู้สึก ปรับความคาดหวัง และสร้างขอบเขตส่วนตัวโดยไม่จำเป็นต้องตัดความสัมพันธ์

Read More »

รักตัวเอง หรือเห็นแก่ตัว? เข้าใจความรู้สึกผิดเมื่อเลือกดูแลตัวเอง

การปฏิเสธคนอื่น การเลือกพัก หรือการให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเอง ทำให้คุณรู้สึกผิดหรือกลัวว่าจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวหรือเปล่า? ชวนทำความเข้าใจความแตกต่างระหว่าง Self-Love กับ Selfishness สำรวจที่มาของความรู้สึกผิด และเรียนรู้ว่าเราสามารถรักและใส่ใจคนอื่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องละทิ้งความต้องการของตัวเอง

Read More »

ติดตามบทความจิตวิทยาอื่นๆ

พวกเราไม่ส่งจดหมายขยะ หรือ Spam และสามารถอ่าน นโยบายความเป็นส่วนตัว เพิ่มเติมได้ที่นี่

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • Always Active

Save